|
13-11-2005 - part2
'Ik kan niets vinden in die kast wat op een konijn lijkt,' gilde Noa. Vanuit de
ontvangsthal kwam Anita aangelopen.
'Mens, wat zoek je dan in die kast?' vroeg ze aan Noa.
'Een knuffel voor dat dooie dingetje op kamer acht.' Zei ze, terwijl ze druk in de kast
aan het zieken was. Anita duwde Noa op zij zodat ze zelf een graai kon doen in de
aftandse
knuffels. 'Kolere, wat een meur! Waar komen die dingen in Godsnaam vandaan zeg!?'
'Van het Blijf van me lijf huis op de Willemskade,' antwoordde Noa.
'Wordt daar geblowd dan?! Dit kan echt niet. Weg met die zooi...!' Anita
deed een greep naar de grote doos op de grond en haalde deze uit de kast.
In een loop bracht ze alles naar de container achter de kliniek. Noa volgde haar en probeerde nog te
redden wat er te redden viel. 'Ik gun Guppy een nieuw knuffeltje!', gilde ze.
'Ach meid, pleur eens op met je gezever. Dat kind is twintig, geef haar een van je dildo's of
butpluggen. Knapt ze vast van op!'
Nadat alles in de grijze container verdween liep Anita terug naar de frontdesk om te controleren wat er
verder op het programma stond.
'Ben je helemaal bij met je database Noa?' In de veronderstelling dat zij
haar gevolgd was en achter haar stond draaide Anita zich om.
'Noa...?'
Niets. De hele hal was leeg. Anita ging zitten achter de pc en bekeek de
bestanden die reeds waren ingevoerd.Een hele lijst van patiënten die
binnenkort een bezoek komen brengen aan [b]Villa Hertenkamp[/b]. De een
vrijwillig de ander gedwongen. Nu het nog relatief rustig was in de kliniek en men nog in een wat
opbouwende fase zat, nam Anita van de gelegenheid gebruik en startte ze internet op en ging wat
surfen. Een harde lach kwam van achter de desk vandaan.
'Nee...dat meen je niet! O, wat erg voor haar!' Eenmaal op de site van [b]Wat Nu Weer[/b] terecht te
zijn gekomen was het een feest der herkenning.
'Met minder dan 5% vet!, nee dit kan echt niet!’ ze pakte de telefoon van de desk en draaide intern het
nummer van Daan.
'Waar zit je Daan?'
'Ja wat denk je? Ben met de knuffelhoek bezig. Wil het zo gezellig mogelijk maken natuurlijk als zij
eerdaags wordt toegewezen aan ons professionele team...!' een hard gelach kwam uit de telefoon bij
Anita, die de hoorn van haar oor af moest halen om niet overstemd te worden.
'O, sorry. Maar even serieus nu.Wat is dat voor log: Mag het een onsje
minder?'
'Maak je borsten maar nat Anita, we krijgen het smoor druk. En zij krijgt
een aparte zaal,' vervolgens verbrak Daan de verbinding. Een stilte in de hal waar
alleen het zachte getik van het toetsenbord hoorbaar was. Af en toe een
gniffel van Anita die zich zat te vermaken op de log van Wat Nu Weer.
Intussen kroop Noa onder het bed vandaan. Met wat gesteun en gekreun klom ze op bed en opende
haar beautycase. Met een zwaai gooide ze de hele inhoud op bed zoekende naar een speciale
'knuffel' voor Guppy. Tussen de mascara, lippenstift, condooms en inlegkruisjes deed ze een greep
naar een glimmend klein voorwerp.
'Yes, dit is 'm!' Glimlachend haalde Noa een natte doek over het cadeau en deed deze in haar jaszak.
Vervolgens propte ze alles weer in de beautycase en vertrok weer uit haar kamer. Op weg naar
Guppie.
Door de capriolen onder het bed had Noa haar pieper verloren en zonder het in de gaten te hebben
vertrok ze uit haar kamer. Vanonder het bed klonken drie monotone piepjes, een rood lampje
knipperde. Een boodschap volgde op het display.
-WNW! BERICHT - NOA, WAAR ZIT JE? NEEM Z.S.M. CONTACT MET ME OP!---
Gepost door: doodgravert op 13-11-2005 om 01:34
Klik hier om de 1 reactie(s) te bekijken.
|
|
04-11-2005 - Villa Sonnenhof
'Wat een prachtige omgeving, en zo rustig. Moet je ruiken die frisse bosgeur.' Anita haalde diep adem
door haar neus.
'Inderdaad de natuur hier is werkelijk prachtig, als dit niet gaat lopen dan weet ik het niet meer.' Daan
kwam achter Anita staan en sloeg zijn armen om haar middel heen. In de verte kwam een witte
ambulance aangereden.
'He, de eerste patiënt is er al,' glunderde Anita. Daan liep de lange
trap af richting de vijver die in het midden stond in de tuin voor de kliniek.
'De patiënten zullen echt opknappen als ze eenmaal hier de deur binnen
worden gereden. We zullen goed voor hen zorgen.' Anita draaide zich om en liep naar binnen, achter
haar sloot ze de grote zware deuren met glas in lood. Een doffe klap veroorzaakte een echo die de
lege ontvangsthal vulde.
Achter de frontdesk zat Noa in haar witte jas met herkenbaar logo: het logo van Villa Hertenkamp.
'Goedemorgen meis, lekker geslapen hier?' Noa begroette Anita opvallend opgewekt.
'Hoe ver ben je met de gegevens van de patiënten?' nonchalant ging Anita naast Noa zitten op het
bureau.
'Nou, begin net eerlijk gezegd. Net wakker ook.' Noa typte door op haar
toetsenbord en het tikken van de lange nagels irriteerde Anita mateloos.
'Die nagels zijn er straks af als ik terug kom, dit kan zo niet langer!'
en ze liep de hal uit richting haar eigen kantoor.
'Bitch!’ siste Noa.
Met een klap werden de twee deuren opengesmeten en twee broeders
brachten met volle vaart de eerste patiënt binnen. Wie er op de brancard
lag was in eerste instantie niet te zien door alle apparatuur die er aan
gekoppeld was. Een derde verpleegster probeerde met een
zuurstofmasker de patiënt nog wat extra leven in te blazen.
'Welke kamer?!' schreeuwde de broeder eenmaal aangekomen bij de
frontdesk.
Van de schrik gooide Noa haar nagellak om over het toetsenbord.
'Godverdomme, kan het ook een beetje normaal hier!’ en ze schoof met
een ruk naar achteren om te voorkomen dat de rode lak haar witte jas bevlekte. Meteen trok ze de
infokaart uit de handen van de broeder. 'Eens kijken, Linda mmmm. Linda...?! Vreemd, maar die staat
niet in het systeem. En trouwens ik kan nu niet in het systeem verder kijken want dit toetsenbord is al
volkomen naar de kloten! Neem kamer acht maar op de eerste verdieping.' Noa wees naar de lift
tegen over de frontdesk. De broeders en de verpleegster renden naar de lift en verdwenen achter de
roestvrijstalen deuren. Noa deed intussen verwoede pogingen om haar toetsenbord weer gebruik
klaar te maken.
De eerste ochtendstralen schenen door de witte vitrages en verlichtte de donkere kamer. Een ruime
kamer met een lichtblauwe vloer van nieuw linoleum. De geur van verse verf was nog aanwezig. De
kamer bood ruimte voor vier patiënten, echter was een bed bezet. Op de andere plekken was het
leeg, alleen drie crème kleurige kamerschermen stonden opgesteld langs de lange wand. In het bed
bij het raam ontwaakte de eerste patiënt.
'Waar ben ik?', een zachte stem kwam onder de lakens vandaan.
Langzaam verschenen twee handen van onder de dunne blauwe lakens. Gevolgd door een bosje stro!
Althans zo leek het.
'Barney waar zit je, poekkie!' voorzichtig boog ze naar rechts om over de
tralies van haar bed te kijken. Op dat moment kwam Mike de zaal binnen met een dienblad met wat
medicijnen, drinken en het HEMA breiboek.
'Zo dame, al weer wat bij je positieven? Meid wat heb je ons laten schrikken met je gegil. Zo erg was
het toch niet allemaal?'
Linda keek verbaast op en fronste haar wenkbrauwen.
'Waarom ben ik hier? Waar ben ik überhaupt...?' verbaasd keek ze om zich heen. Mike kwam
dichterbij en gleed met zijn hand over de bolle toet van Linda.
'Welkom bij Villa Hertenkamp, de kliniek van Web-log. Wij zorgen ervoor dat slachtoffers van zinloos
loggeweld weer volledig herstellen en zonder al te veel schade goed en wel kunnen worden
opgehaald door hun geliefden.'
'Ik heb alleen mijn konijntje nog.' treurde Linda. Langzaam liet ze zich weer zakken in de stapels
kussens op bed.
'Je konijn is ons helaas te snel af geweest en loopt inmiddels in het bos.’
Kind, doe niet zo moeilijk, ik zal er persoonlijk voor zorgen dat je wat nieuws krijgt.' Mike haalde zijn
pieper uit zijn jas en drukte een van de toetsen in.
'Zeg het eens duifje!' klonk het direct.
'Noa, zorg jij er even voor dat er een vervanger komt voor dat konijntje van Guppie!' en direct werd het
gesprek afgekapt.
'Noem me geen Guppie wil je!' Linda trok een laken over haar hoofd en bleef roerloos liggen. Mike
schonk er geen aandacht aan en vertrok.
'Klungel dan, beter?,' en trok nog voordat Linda een antwoord kon geven de deur dicht. Het geluid van
het op slot draaien van de kamer klonk hard en weerkaatste tegen de kale muren. Linda zuchtte en
staarde naar buiten, een traan over haar wang werd opgezogen door een van de kussens. Het
opkomende snot veroorzaakte kleine belletjes onder aan haar neus. Uiteindelijk viel ze snikkend in
slaap.
Gepost door: doodgravert op 04-11-2005 om 21:02
|
|
|
